Wanneer een patrouille in moeilijk terrein zat en iemand gewond raakte, lag de verantwoordelijkheid voor de evacuatie uiteindelijk bij de piloot van de helikopter. Soms betekende dat een landing op een plaats die niemand vooraf had verkend. In de bergen speelt de wind een grotere rol dan veel mensen beseffen: stijg- en daalstromingen zie je niet altijd vanuit de cockpit, en ze kunnen sterker zijn dan het vermogen van de helikopter. Tijdens de nadering moest ik voortdurend inschatten hoeveel ruimte er nog overbleef om veilig weg te komen als het slechter werd. Afbreken betekende terugkeren zonder de gewonde. Doorgaan betekende dat ik een steeds groter deel van mijn uitwijkmogelijkheden opgaf. Niemand kon die afweging overnemen, en er was geen stem op de radio die zou zeggen waar de limiet lag.
Al maanden vraagt een medewerkster om meer verantwoordelijkheid, en een vast contract. Haar leidinggevende vindt het gesprek belangrijk genoeg om het zorgvuldig voor te bereiden: eerst het budget aftoetsen bij financiën, dan wachten tot de eerstvolgende teamvergadering om het officieel te bespreken. Op dat moment voelt dat verstandig, en niemand in dat proces doet iets verkeerd. Voor de leidinggevende is dit nog voorbereiding; de beslissing komt later.
Ondertussen zit de medewerkster zelf niet stil. Een recruiter belt haar twee keer: de eerste keer wimpelt ze het af, de tweede keer luistert ze langer. Tegen de tijd dat de leidinggevende eindelijk met een voorstel naar haar toe stapt, heeft ze elders al getekend. "Ik had het je liever hier verteld," zegt ze, "maar ik kon niet blijven wachten op iets dat misschien zou komen, of misschien niet."
Voor haar leidinggevende had het wachten als zorgvuldigheid aangevoeld. Pas toen ze elders getekend had, werd duidelijk dat het wachten zelf de beslissing was geweest.